De boekenverkoper

Ik heb een vaste boekenverkoper op de zondagsmarkt. John. Net als ik is hij ook een boekenkoper. Als hij op de allerhande boeken- en tweedehandsmarkten die hij afstruint iets ziet waar zijn klanten naar op zoek zijn, schaft hij het aan. Dat bespaart ons, boekenkopers, een hoop tijd.

“Rudi, jij bent toch die Carmiggeltman”, zegt John tijdens de eerste markt van het jaar. “Klopt. Heb je nog iets?” Meteen heb ik spijt van mijn vraag. We hebben thuis afgesproken dat ik wat minder boeken koop, wegens plaatsgebrek. Maar het is een beetje als roken. Op de duur doe je het stiekem. Zeker bij de uitgave van Carmiggelt die John toont.

“Je zocht toch nog iets?”, vraagt hij. “Ja, je mag van dinges altijd iets mag meebrengen”, antwoord ik. Met de beste wil van de wereld kan ik niet op de naam van de Japans-Engelse auteur komen. “Die Nobelprijswinnaar”, vervolg ik. “Ja, daar zijn er veel van”, lacht hij. “Je weet wel, het boek met de butler en zijn vader, op het Engels platteland, tijdens de Tweede Wereldoorlog.” “Inderdaad”, zegt hij. “Het is verfilmd, met Anthony Hopkins. The remains of the day.”

Mezelf vervloekend dat ik niet op de naam van de schrijver kom, begeef ik me huiswaarts. Plots schiet het me te binnen. “ISHIGURO”, roep ik luid. Als in een kramp. Ik schrik er zelf van. Net als de verkoper van tweedehands gereedschap, waar ik bij sta. Hij denkt wellicht dat ik een klap van een hamer heb gekregen.

Ik besluit snel om te zwaaien, alsof ik in de verte mijn vriend Ishiguro zie.

Maar ik denk niet dat ik ermee weg kom.

Related Post

ZeepZeep

Vergissen is menselijk, luidt het gezegde. Het is me zeer bekend. Over mijn bestaan als mens bestaat bijgevolg geen enkele twijfel. Al was het nipt, want ik ben een nakomertje.