De Provence

Het is een bloedhete dag. Zo eentje waarvan ze in de krant en op tv zeggen dat je dan veel moet drinken, al vermelden ze er meestal niet bij wat. Maar de kans is groot dat ze water bedoelen. Als het over onze gezondheid gaat, zijn we zeer volgzame mensen. Daarom begeven we ons naar die gezellige zaak met de Parijse terrastafeltjes. De bomen van het plein en de passerende auto’s zorgen voor een aangenaam briesje.

“Dat is lang geleden”, zegt iemand terwijl we ons neerzetten. Het is een buurvrouw van vroeger. Ze zit met haar man aan het tafeltje naast ons. Ze wist doorgaans beter wat er zich rond het huis afspeelde dan wijzelf. “Zeg, maar gij staat precies ook op een goei wei.” Ik tover een schaapachtig lachje tevoorschijn en geef een cliché antwoord. Dat het allemaal zo lekker maar niet moet zijn enzoverder.

“Ik weet dat het niet slecht bedoeld is, maar het zijn toch vooral dieren die op een wei staan”, fluister ik tegen mijn vrouw.

Terwijl ik in een notitieboekje iets opschrijf dat in me opkomt, voel ik dat dezelfde buurvrouw opnieuw naar me kijkt. “Toch straf hè, zo met zijne linkse poot.” Ze zegt het vrij luid tegen haar man, die zelf nog geen woord gezegd heeft. Het halve terras heeft het gehoord en kijkt naar mijn handen. “Ik zou het niet kunnen”, vervolgt ze. Opnieuw heb ik een braaf antwoord klaar over mijn linkshandigheid. Dat ik rechts niets kan enzovoort.

“Eerst sta ik op een wei, nu heb ik geen handen maar poten”, fluister ik. “Ik ben toch niet aan het transformeren in een dier?” Ik bekijk mezelf zoals het hoofdpersonage uit het boek ‘De gedaanteverwisseling’ van Kafka, die ’s morgens ontdekte dat hij een kever was geworden.

“Dat is toch een beetje bij de beesten af, vind je niet?”, zeg ik tegen mijn vrouw. “Wat wel klopt is dat mijn geschrift bijna onleesbaar is. Het zijn overduidelijk hanenpoten.”

“Mensen kijken toch altijd op als er iemand links schrijft”, zegt ze. “Bedoel je zoals naar een kermisattractie van vroeger? Een curiosum. Zoals een vrouw met een baard of een man met schubben.” “Nee, zo erg is het nu ook weer niet”, antwoordt ze.

Maar het klopt ergens wel. Ik was meestal de enige in de klas die links schreef. Veel linksvoetige voetballers waren er niet bij de club. Oud-president Obama is ook bij de club van de linkshandigen. Het valt bij iedereen op als je hem met zijn linkerhand een document ziet ondertekenen.

“Wist je trouwens dat er mensen zijn met een angst voor linkshandigen? Sinistrofobie heet dat. Sinister had in het Latijn niet alleen de betekenis van onheilspellend, maar ook van links. Als priesters of geleerden voorspellingen deden, was hun blik naar het noorden gericht. Zo hadden ze het gelukbrengende oosten aan hun rechterkant. De linkerzijde werd dus als ongunstig of onheilspellend beschouwd. Het woord sinister kennen we nog altijd en misschien is er daarom die rare kijk naar linkshandigen. Ook ‘slinks’ is ervan afgeleid.”

Ik zie dat mijn vrouw maar met een half oor naar mijn verhaal luistert. Wellicht heb ik het al ooit verteld.

“Het is hier met die stralende dagen tegenwoordig net de Provence”, zegt een kennis die zich aan het tafeltje achter ons zet. We kijken naar het plein dat inderdaad Frans aanvoelt. “Klopt, nog een paar oudere heren aan een petanquebaan en het plaatje is compleet’, zeg ik. “De Parijse terrastafels hebben we ook al.”

“Onze consumpties zijn precies verdampt. Misschien moeten we nog iets bestellen?” “Doe dat”, zegt mijn vrouw. “Monsieur”, zeg ik tegen de passerende patron.

Related Post