Nog niet gedaan

Het gebeurt dat ik deze vraag voorgeschoteld krijg: “Wanneer schrijf je over mij een stukje?”

Ik herinner me een keer op een feest. Een 50-jarig huwelijk was het. Een verre neef die naast me zat schreeuwde het in mijn oor. De muziek stond luid en de man had al enkele glazen bier achter de kiezen.

Eerst verstond ik niet goed wat hij zei. Het woord ‘stukje’ had ik begrepen, maar omdat hij met een stukje puddingtaart in zijn handen zat, dacht ik dat hij vroeg of ik een ‘stukje’ taart moest hebben. Ik schudde van ‘nee’. Door zijn geschreeuw waren er al enkele kruimels puddingtaart in mijn oor beland. Toen hij met zijn andere hand deed alsof hij iets opschreef, begreep ik pas wat zijn vraag was. “Oh”, lachte ik, de kruimels uit mijn oor wrijvend. “Een stukje schrijven. Ja, als ik geen inspiratie heb.”

Bij deze dus. Nee, de vraag stellen is toch een beetje zoals de zanger die op een feest zijn eigen plaat als verzoeknummer bij de DJ aanvraagt. Al vroeg onze oudste onlangs iets soortgelijks. “Wanneer komen wij er nog eens in?” Tja, anekdotes of gebeurtenissen zijn er in overvloed. Of zelfs gewone zinnen.

Zoals deze die hij al uitsprak toen hij nog klein was en aan de eettafel dringend naar het ‘potje’ moest. “Ik heb nog niet gedaan hè”, zei hij dan telkens. Als schrik dat we zijn bord met eten zouden wegdoen. De uitspraak is al die jaren blijven hangen. Als de druk te hoog wordt, belandt het twintig jaar later nog altijd op de eettafel. “Ik heb nog niet gedaan hè.”

Het is een zin zoals die in veel huiskamers te horen is. Een inside joke. Een familiegrap.

Maar deze staat bij mijn favorieten. In meerdere betekenissen. Nee jongen, doe zo maar verder.

Related Post

GeposeerdGeposeerd

“Bij de grote boom of bij het tuinhuisje?” Dat moet de vraag ongeveer geweest zijn, net voor het nemen van de communiefoto na de mis. Ik moest in oktober van