Een verlofdag

Een collega stuurt me een mail met de vraag of ze op de 17e van deze maand een verlofdag mag inplannen. Ik geef ze geen ongelijk. Een mens heeft het nodig om er af en toe tussenuit te glippen. Je voelt je dan als een koning te rijk. Al zal die ook regelmatig vroeg uit de vorstelijke veren moeten, bij het ochtendlijk lintjesknippen aan de andere kant van het land.

Wat een geluk, wat een luizenleven. Wat ik doe? Toch mijn wekker zetten om goed te beseffen dat ik niet moet opstaan. In bed blijven liggen en een boek lezen. Pas opstaan als ik honger hebt. Tijd hebben voor een tweede tas koffie. Samen naar de bakker. Een derde tas koffie op een terras.

Ik heb haar vraag dan ook zonder omkijken goedgekeurd. Maar mijn akkoord heeft geen belang. Ik heb er geen sikkepit aan te vertellen. Ze heeft zich van e-mailadres vergist. Het was een andere Rudi, die ze moest hebben. Dat heb je met die automatische aanvulling in het e-mailprogramma. “Ik had het niet gezien”, antwoordt ze op mijn mail waarin ik haar vertel dat ze het maar best aan die andere Rudi vraagt.

Ik zal Rudi een bericht sturen. Met de vraag of hij het goedkeurt. Ze kan die verlofdag goed gebruiken.

Related Post

De fotoDe foto

Mijn broer appt me een foto. Het is een familiefoto van minstens 35 jaar geleden met ouders, neven, nichten, nonkels, tantes en een aantal lieven en vrijers. Het is een