Containers

We wandelen op het strand, vlakbij het water. Het geeft ergens eeuwige rust, want de zee ziet er al eeuwen hetzelfde uit. Net zoals de bergen in Oostenrijk, Zwitserland of Frankrijk. Je weet dat de mensen die er eeuwen geleden rondliepen, net hetzelfde te zien kregen. Dat ze over net hetzelfde mijmerden.

We passeren een mevrouw die druk bezig is – nu ja, niet druk – met Tai-chi. Haar voeten worden om de zoveel seconden overspoeld met zeewater. Het lijkt wel po√ęzie. Net zoals een dichter over elke zin lang nadenkt, lijkt ze elke beweging zeer goed te overwegen.

“We moeten zeer de moeite waard zijn. Als zelfs de zee tot hier komt, weggaat en zich weer bedenkt.” Bart Moeyaert op zijn best.

“Taci-chi, dat wil ik ook doen”, zeg ik. “Dat zeg je al tijdje”, antwoordt mijn vrouw. “Misschien kunnen we het samen doen?”

We kijken nog even naar de vrouw. Plots horen we een misthoorn. Er is geen mist, maar wel enkele onvoorzichtige kustgangers die op de golfbreker, ver van het strand, op zoek zijn naar mosselen. De toeter is van een attente strandredder.

“Ze roept die mosselen terug”, zeg ik.

“Van hieruit gezien lijken de appartementen wel containers”, zegt mijn vrouw. We stoppen. Ik knijp mijn ogen een beetje dicht en zie de op hun kop staande containers. “Je hebt gelijk”, zeg ik.

We wandelen verder.

Related Post

De sirenesDe sirenes

“De sirenes waren het ergst”, zegt de Italiaanse man in de krant. Het geluid van de ambulances ging dag en nacht door in Bergamo, de Noord-Italiaanse stad die ontzettend hard