De foto

Mijn broer appt me een foto. Het is een familiefoto van minstens 35 jaar geleden met ouders, neven, nichten, nonkels, tantes en een aantal lieven en vrijers.

Het is een tijdsdocument. Iedereen was er nog. Onze pa zit gehurkt achter ons. Hij had er duidelijk plezier in. Andere mensen, die vandaag zo alomtegenwoordig zijn, waren nog niet voorbijgekomen. We hadden geen idee waar het naartoe zou gaan met ons leven. We waren er niet mee bezig. Zeker die dag niet.

Het was een zomerse familie-uitstap, de korte broeken zijn het bewijs, met op het einde van de dag een groepsfoto. Wat er zich de rest van de dag afspeelde is na 35 jaar uit mijn hoofd verdwenen. Mijn broer probeert een bal in de lucht te houden, dus het zal vooral voetballen geweest zijn. Die bal ken ik nog goed. Het witte en zwarte leder was al snel van de bal, maar we hebben er jaren plezier aan gehad.

De foto is een stille getuige van een tijd die voorbij is. Zelfs de bal hangt even stil.

Na het nemen van de foto ging het wellicht verder naar de picknick, of naar een frituur. Of terug naar de auto. Ik weet het niet meer. De 35 jaren hebben het meegenomen. Wat ik wel zeker weet, is dat het een uitstap naar Bokrijk was, waar de tijd altijd een beetje stil staat.

Wie de foto genomen heeft, kan ik me ook niet herinneren.

Misschien was het een voorbijganger.

Related Post

Groots (2)Groots (2)

Thuisgekomen met mijn boodschappen, waarbij ik voor het hoogste schap van de keukenkast op de toppen van mijn tenen moest staan om een pakje koffie een vaste plek te geven, zit het me nog

De sirenesDe sirenes

“De sirenes waren het ergst”, zegt de Italiaanse man in de krant. Het geluid van de ambulances ging dag en nacht door in Bergamo, de Noord-Italiaanse stad die ontzettend hard